Nepal

Pierwotnie ziemie Nepalu zamieszkane były przez plemiona indyjskie i tybetańskie. W III wieku p.n.e. Nepal został podbity przez indyjskiego władcę Aśokę, a po upadku jego państwa uzależnił się od państw sąsiednich. Od XIII wieku w Nepalu zaczęli rządzić władcy z dynastii Maila. Za panowania Dźajasthitiego (1380-1400) nastąpił rozkwit państwa. W końcu XV wieku Nepal rozpadł się na 4 państewka: Banepę, Katmandu, Bhadgaun i Patan. Na przełomie lat 1768 i 1769 teren ten opanowali Gurkhowie - lud północnoindyjski zamieszkujący środkowy Nepal. Wtedy też stolicę kraju przeniesiono do Katmandu. Jednocześnie powiększano obszar państwa drogą podbojów. Największe terytorium Nepal miał w 1809 roku, lecz próba zagarnięcia Tybetu spowodowała interwencję zbrojną Chin. W XIX wieku Nepal znalazł się w strefie wpływów brytyjskich po przegraniu wojny granicznej (1814-1816) z wojskami Kompanii Wschodnioindyjskiej. Ceną utrzymania suwerenności była zgoda na rekrutację Gurkhów do armii brytyjskiej oraz odebranie Nepalowi jednej trzeciej terytorium. Przez cały czas toczyły się wewnętrzne walki o władzę między królem a rodami możnowładców, którym przewodził ród Rana, później sprawujący faktyczną władzę w państwie. W roku 1951 na skutek powstania obalono rządy dziedzicznych premierów z rodu Rana i przywrócono władzę królowi Tribhuwanowi, któiy w tymże roku ustanowił Nepal monarchią konstytucyjną. W roku 1955 państwo zostało członkiem ONZ. W roku 1960 rozwiązano partie polityczne i wprowadzono tzw. bezpartyjną demokrację pańćajatów (przedstawicielskich organów władzy). System pańćajatów zlikwidowała konstytucja w roku 1990.